. تعارض در سبک فرزند پروری والدین یعنی چی؟ با یه مثال توضیح میدم: ما برای کودکمون قانون میگذاریم و بهش میگیم اگر اتاقتو مرتب نکنی امروز نمی تونی کارتون مورد علاقتو ببینی. کودک ما اتاقشو مرتب نمیکنه، ما بهش میگیم طبق قراری که از قبل داشتیم بخاطر اینکه اتاقتو مرتب نکردی از دیدن کارتون محرومی.کودک ما جیغ و داد میکنه، گریه میکنه، میره پیش پدرش و از اون می خواد که بگذاره کارتون نگاه کنه. پدر هم این اجازه رو میده. این یعنی تعارض... یعنی هماهنگ نبودن پدر و مادر در سبک فرزند پروری، و این قضیه میتونه آسیب خیلی بزرگی به فرزند ما بزنه.بچه ها خیلی زود به این قضیه پی میبرند و دیگه به هیچ کدوم از قوانینی که ما براشون میگذاریم توجه نمیکنند. لجباز میشن، چون متوجه میشن که با لجبازی بالاخره یکی از والدین کوتاه میاد و اونو به خواستش میرسونه. پدر و مادر باید با همدیگه صحبت کنند و درباره ی تربیت فرزندشون به یک نظر مشترک برسند. اینو یادتون باشه دو سبک فرزند پروری غلط اما مشابه، بهتر از دو سبک فرزند پروری درست اما متفاوته. #سبکهای_فرزند_پروری #تعارض #قوانین #کودکان #عالیه_هیبتی

. سمیناری عالی در بیرجند در تاریخ ۹۷/۱۰/۲۲ با حضور استاد بهرام پور عزیز،متواضع و دوست داشتنی ایشون از آدم های درجه یک روزگارند که خیلی چیزها ازشون یاد گرفتم بیشتر از یک نفر باشید #بیشترازیکنفر #محمدپیامبهرامپور

. استرس های زندگي را شناسایی و کاهش دهید. در یک تقسیم بندی ساده استرس های زندگی را می توان در سه دسته قرار داد: برخی استرس ها شدید و ناگهانی هستند مثل بیماری حاد یا از دست دادن عزیزان. برخی استرس ها بزرگ، پیچیده و مزمن هستند. مثل بیماری های مزمن یا مشکلات اقتصادی و شغلی. برخی استرس ها، کوچکتر ولی مکرر و متعدد هستند و به چشم هم نمی آیند. مثل ناکامی ها و چالش های روزانه #استرس#مشکلات_روانی_رفتاری #اختلالات_روانی #درمان_استرس#مهارتهای_زندگی #تاب_آوری

هميشه كودك نيست كه به مادر مي چسبد، بلكه مادرانی هم هستند كه حاضر نيستند لحظه ای از فرزندشان جدا شوند. مادر چسبنده هميشه نگران است كه اگر فرزندش در کنار او نباشد ،خطری او را تهديد می كند . مادر چسبنده به فرزندش اجازه رشد و پختگی نمی دهد چون هميشه حضور مستقيم دارد و به جای فرزندش مشكلات را حل می كند. مادر چسبنده ، به دلیل نگرانی و اضطراب همیشگی، لذتی از رابطه با فرزندش نمی برد . چسبندگی يك اختلال ارتباطی ست و نه مهربانی مادران چسبنده ، فرزندان بی دست و پا و کودک صفت تربیت می کنند . #کودک#تربیت#والد_نگران#فرزند_پروری#نگرانی_والدین#والد_چسبنده#اختلالات_ارتباطی#مشاوره#آموزش#درمان#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند_شهر_من #خراسان_جنوبی

نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

وقتی بر سر کودکمون فریاد می زنیم و یک واکنش هیجانی از خودمون نشون می دیم فقط یک پیام رو به اون می دیم! " من رو آروم کن" مهم نیست چه کلماتی از دهانمون بیرون میاد و رگبار تند کلامی چقدر طول می کشه یا فرزندمون چند سالشه، پیام ما اینه " لطفا منو آروم کن" و مثل اینه که با التماس از اون ها می خوایم تا اضطراب و تنش ما رو آروم کنن. ما با فریاد زدن به فرزندمون می گیم که ما نمی تونیم این حقیقت رو قبول کنیم که تو از من اطاعت نمی کنی، حرف شنو نیستی و آرام نمی گیری و چون نمی تونم این وضعیت رو کنترل کنم، اختیارم رو از دست می دم و فریاد می زنم! لطفا از چیزی که می خوام اطاعت کن تا آروم بگیرم. واکنش هیجانی من به رفتار تو بستگی داره. به این فکر کنین که چطور یک کودک چهار ساله یا چهارده ساله می تونه با این همه فشار کنار بیاد! شما تمام دکمه های هیجانی خودتون رو به دست ناتوان فرزندتون می دین و از اون انگار درخواست می کنین که: " من رو آروم کن عزیزم، چون من نمی تونم خودمو آروم کنم!" این روش رو تمام کنین و کنترل هیجانات خودتون رو دوباره به دست بگیرین. #کنترل_خشم#واکنش_هیجانی#آرامش#فریاد#تربیت_فرزند#فرزند_پروری#عالیه_هیبتی#بیرجند_شهر_من