وقتی بر سر کودکمون فریاد می زنیم و یک واکنش هیجانی از خودمون نشون می دیم فقط یک پیام رو به اون می دیم! " من رو آروم کن" مهم نیست چه کلماتی از دهانمون بیرون میاد و رگبار تند کلامی چقدر طول می کشه یا فرزندمون چند سالشه، پیام ما اینه " لطفا منو آروم کن" و مثل اینه که با التماس از اون ها می خوایم تا اضطراب و تنش ما رو آروم کنن. ما با فریاد زدن به فرزندمون می گیم که ما نمی تونیم این حقیقت رو قبول کنیم که تو از من اطاعت نمی کنی، حرف شنو نیستی و آرام نمی گیری و چون نمی تونم این وضعیت رو کنترل کنم، اختیارم رو از دست می دم و فریاد می زنم! لطفا از چیزی که می خوام اطاعت کن تا آروم بگیرم. واکنش هیجانی من به رفتار تو بستگی داره. به این فکر کنین که چطور یک کودک چهار ساله یا چهارده ساله می تونه با این همه فشار کنار بیاد! شما تمام دکمه های هیجانی خودتون رو به دست ناتوان فرزندتون می دین و از اون انگار درخواست می کنین که: " من رو آروم کن عزیزم، چون من نمی تونم خودمو آروم کنم!" این روش رو تمام کنین و کنترل هیجانات خودتون رو دوباره به دست بگیرین. #کنترل_خشم#واکنش_هیجانی#آرامش#فریاد#تربیت_فرزند#فرزند_پروری#عالیه_هیبتی#بیرجند_شهر_من

شما هم کاری کردید که پشیمون بشید؟ از خاطرات بد دوران کودکی تون چیزی تو ذهنتون مونده؟ #تربیت_فرزند #فرزندپروری_مثبت #ارتباط_با_کودک #بازی#بازی_با_کودک #نادیده_گرفتن_کودک #مطالعه #آموزش#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #روانشناسی_کودک #خاطرات_بد

نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

#مفاهیم_مطلق#باورذهن #کودک #کودک_و_نوجوان #پرورش#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند

#مادر#شیر_مادر #شیردهی #نوزاد#فواید_شیردهی_برای_مادر #آغوش_مادر #تربیت_کودک #فرزند_پروری #روانشناسی_کودک #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده