جشن تکلیف؛ مراسمی که برای همه‌ی ما دخترها آشناست. ‌ ‌ ‌خصوصا ما دهه شصتی‌ها که چند اتفاق جذابِ محدود در مدرسه‌های‌مان داشتیم و یکی‌ از آن‌ها جشن تکلیف بود. آن روز همه را در نمازخانه‌ی مدرسه جمع می‌کردند. با چادرهای سفید جلوی یک دکور ساده می‌نشستیم، روی سرمان تاج گل مصنوعی می‌گذاشتند و با لوح تقدیر یک عکس یادگاری می‌گرفتیم‌. غیر از این صحنه‌ای که یادم هست، خاطره‌ی ویژه‌ی دیگری از این جشن ندارم.‌ ‌ اما امسال که همراه دخترانم به کلاس دوم رفتیم، از اول سال فکر می‌کردم چه برنامه‌های ویژه‌ای برایشان داشته باشیم و چه کارهایی بکنیم که بیشتر در یادشان بماند. ‌ برای غافلگیرکردن‌شان پارک برویم یا شهربازی؟ جشن را در پارک برگزار کنیم یا ببریم‌شان رستوران. خلاصه تمام ایده‌های جذابی را که به ذهن‌مان می‌رسید، لیست کرده بودیم. ‌ ‌ولی کرونا ما را حسابی غافلگیر کرد... ما ماندیم و یک مدرسه و کلاس مجازی!‌ ‌‌ ‌قرار گذاشتیم روز تولد امام حسن(ع) قبل از اذان مغرب، کاپ کیک‌های جذاب و کاملا دخترانه به همراه یادداشت مربی و یک هدیه‌ی کوچک به دست دختران کلاس دومی برسد. ‌ ‌اگرچه با ایده‌آل‌هایمان فاصله داشت ولی همین کار هم همه‌ی بچه‌ها و خانواده‌ها را غافلگیر کرد. ‌ ✨دعا می‌کنم این خاطره‌ی خوب نوری بشود و مسیر بندگی‌شان را برایشان روشن‌تر کند.‌ ‌ سرکار خانم امامی: مربی کلاس دوم @m.s.hoseini.emami ‌ ‌#ادبستان_دخترانه #چمرانی_ها #حسینیه_کودک_شهید_چمران #جشن_تکلیف #جشن_عبادت #جشن_مذهبی #ولادت_امام_حسن #رمضان_كريم

. 📝قسمت چهارم(قسمت پایانی) . "مدیرمدرسه۲" . فکر میکنم یکی از بهترین حس های دنیا این است که کسی باشد که بتواند ماراخیلی خوب بشنود و درک کند؛ به خصوص اگر مثل توتوچان در دوران تحصیل از آن بچه های بازیگوش بوده باشیم بهتر متوجه میشویم که بعد کلی سرزنش و نصیحت شنیدن از بزرگتر ها و اخراج شدن از مدرسه و ... هیچ چیز شیرین تر از این نیست که نه تنها کسی مارا بپذیرد بلکه حاضر باشد مثل یک پدر مهربان به حرف های جورواجور ما گوش بسپارد... . آقای کوبایاشی همان مدیر مهربانی بود که توتوچان را دلسوزانه پذیرفت و با محبت و اطمینانی که به او بخشید از او یک دختر توانمند ساخت که با وجود تفاوت هایش اما هیچ وقت حس ناتوانی و متفاوت بودن نکرد و توانست در مسیرآینده اش موفق باشد!:) . شما هم تا به حال در زندگی با این انسان های تاثیر گذار روبه رو شده اید که در مسیررشد شما موثر بوده باشند ؟😊 . پ.ن: #کتاب_توتوچان از آن کتاب هاییست که تعامل بین بچه ها و مدیر،روش های آموزشی خاص و بها و ارزش دادن به تجربیات کودکان را بسیار زیبا به تصویر میکشد! برای تهیه ی کتاب به: @chamran_gifts مراجعه بفرمایید🌸 . #مدرسه_رویایی #کتاب_خوب_بخوانیم #کتاب_توتوچان_دختری_آنسوی_پنجره

🤹 وقتی با بچه ها کار می کنی، هر روز بهانه ای برای شگفت زده شدن، داری... کافیست ابزاری در اختیارشان بگذاری و خلاقیت هایشان را تماشا کنی و کیفش را ببری. پیش دبستانی ها با نوارهای مشکی یک بازی همیشگی دارند. نوار ها را در جریان باد قرار می دهند. کمی بعد از بازی، بچه ها تصمیم گرفتند با این نوار ها، بادبادک بسازند. #بازی #شش_ساله_ها #پیش_دبستانی_ها #ادبستان_دخترانه_شهید_چمران #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران

💡 همیشه دوست داریم بچه ها از همون دو سالگی تمام آداب اجتماعی رو بلد باشند. سلام کنند، مودب باشند، تو مهمونی بدونن چه رفتاری انجام بدن، با هیچ کس دعواشون نشه و هزار تا توقع دیگه... گاهی یادمون میره اون ها فقط کودک هستند و چند سال بیشتر ندارد. ‌‌ خیلی رک و واضح بگم براتون که آداب دانی برای هفت سال دومه!! پس انقدر بچه ها رو اذیت نکنیم و به جاش الگوی خوبی براشون باشیم. ‌‌ حالا اگه فرزندی دارید که تو هفت سال دومه، می تونید آداب مختلف رو با روش هایی به بچه ها یاد بدین: ‌ یکی از این آداب، عیادت از بیماران است. معلم کلاس چهارم، در یکی از روزهای تعطیل، تصمیم گرفت به عیادت پدربزرگ یکی از بچه ها برود. اول آداب عیادت را برای بچه ها گفت و از بچه ها خواست اگر دوست دارند، همراه او بیایند. ‌‌ آداب عیادت ✅ عیادت پس از تثبیت بیماری ✅ هر بیماری نیاز به عیادت ندارد. ✅ توقّف طولانی هنگام عیادت ممنوع ✅ فاصله‌گذاری بین روزهای عیادت ✅ کمک به رفع نیازهای بیمار ✅ نخوردن چیزی نزد بیمار ✅ عیادت کامل ✅ هدیه‌دادن به بیمار ✅ دعا بر بالین بیمار ✅ امیددادن به بیمار ✅ تحکیم روابط ‌ یکی از کلاس چهارمی ها، معلمش را همراهی کرد و یکی از آداب عیادت را انجام داد و برای بیمار یک هدیه ی دست ساز خودش را آورده بود. ‌ #یک_معلم_چمرانی #چمرانی_ها #آداب_دانی #هفت_سال_دوم #مجتمع_آموزشى_شهيد_چمران

🌷 🖋از روزی که سردار سلیمانی به شهادت رسید، همه ما متحیر ماندیم. اینقدر ناراحت بودیم که اصلا حال و حوصله فکر کردن به برنامه های مناسبتی برای بچه ها را نداشتیم. شنبه صبح که به مدرسه رفتیم، تمام همکارها مشکی پوشیده بودند.نه حال ورزش با بچه ها را داشتند و نه حال سر و کله زدن با آنها را . با گفتم خدایا کارهای این بچه های معصوم را خودت جلو ببر. ما توان کاری نداریم. آن موقع بود که خود سردار سلیمانی، دلش به حالمان سوخت. بیشتر از دلسوزی برای ما، با آن امیدواری خاص خودش به بچه ها، دستی روی سرشان کشید. بچه ها تمام ساعتهای بازی حیاط در حین دویدن و پریدنها، فریاد میزدند مرگ بر امریکا. نقاشیها همه راجع به سردار بود و مدام با هم حرف میزند. هر روز تعدادی پرچم و پلاکارد درست کردند، لقمه نذری دادند، در مسجد محل سرود سرباز حسینم را خواندند و خیلی کارهای دیگر. روز قبل تشیع بچه ها مرتب در گروههای کلاسیشان می نوشتند بچه ها یادتان نرود بیایید تشییع سردار و بعد مرتب عکسهایشان را از راهپیمایی م گذاشتند. سردار، دست کشیدن شما روی سر بچه ها خیلی اثر کرده، چیزی در وجودشان روشن شده که خاموش نمیشود. حالا که بعد از شهادت دست و بالتان حسابی بازتر شده و از اینکه پیش رفقای شهیدتان رفتید خیلی خوشحالید، دستتان را روی سر ما و تمام بچه های مدرسه مان بگذارید و دیگر بر ندارید؟ میشود؟ #یک_مدرسه_چمرانی #چمرانی_ها #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران

. چهل چراغ: چراغ سوم #ادبستان_پسرانه_شهید_چمران . . ❓چه شد تصمیم گرفتیم مدرسه پسرانه تاسیس کنیم؟ . چند سالی از فعالیتمان در #حسینیه_کودک، می گذشت. بچه ها بعد از دوره فعالیتشان در کنار ما، برای پیش دبستانی و دبستان وارد مدارس دیگری می شدند. خیلی دلمان میخواست آینده ی بچه ها را که آن همه کنارشان خاطره داشتیم از نزدیک ببینیم. البته دورادور روند بچه ها را بررسی می کردیم ولی خب خیلی فایده نداشت. از طرفی تعدادی از خانواده ها هم اصرار داشتند مدرسه داشته باشیم و بچه ها را در این مدرسه ثبت نام کنند. با پیگیری و حسن نیت یکی از خانواده ها، با اینکه مجوزمان هنوز آماده نشده بود و در حال پیدا کردن فضای مناسب بودیم تصمیمان برای تاسیس مدرسه جدی تر شد. روند گرفتن مجوز را طی کردیم. مراحلی سخت، پیچیده و بعضا طاقت فرسا، به خصوص جلسه های عجیب گزینش. هنوز راجع به نماز جمعه، مدل هیات رفتن، مدل پوششمان که با جلسه آمدنمان متفاوت است یا نه سوال می پرسیدند. و من تمام مدت گزینش، داشتم به این قضیه فکر می کردم چطور مدارسی کاملا غیر مذهبی و با مدلهای بسیار متفاوت با فرهنگمان داریم اگر همه مدیران این مراحل سفت و سخت را پشت سر می گذرانند. گزینشی که چند ماه طول میکشد و به قول خودشان تمام ابعاد شخصیتی فرد را زیر و رو می کردند.... بالاخره جواب گزینشمان آمد. باید اسمی برای مدرسه انتخاب می کردیم. مصر بودیم اسم شهیدچمران را انتخاب کنیم. قانونهای خاص و دست و پاگیری دراین باره وجود داشت. اسم شهیدخاص را اجازه نمیدادند انتخاب کنیم و در موارد خاص تر، اگر اجازه خانواده شهید را می گرفتیم بعد از طی مراحلی، شاید این اجازه صادر میشد. خلاصه یک سری قانون هایی وضع شدند که تمام تلاششان را بکنند تا آدم از خیرِ اسم شهدا، امامان و ... بگذرد و بعد به صحبتی از امام خمینی برخوردیم که در ماجرای پاوه به شهیدچمران لقب"#حمزه_دوران" را داده بودند. بالاخره ما از مرحله طاقت فرسای راضی کردن آدمها، برای اسم مدرسه مان نجات پیدا کردیم. اسم شناسنامه ایِ مدرسه مان شد حمزه دوران و اسمی که همه ما صدایش می کنیم همان " #شهید_چمران" . #ما_که_هستیم #تاریخچه_چمرانی_ها #تاریخچه_چمران