🌼 کلی از خاطرات بچگی های ما در پارک گذشته. پارکهای محدودی که زمان ما وجود داشت و امکانات محدودتر داخل پارکها چقدر برای ما جذاب و دوست داشتنی بودند. الان پارکها زیاد شده و امکانات داخلش زیادتر. ولی استفاده بچه ها از طبیعت هر روز محدود و محدودتر میشه. به بهانه گرمای تابستان، آلودگی پاییز، سرما و برف زمستان و بارندگی بهار و البته خستگی، بی حوصلگی و اشتغال ما بزرگترها چقدر خوبه که بتونیم برنامه هفتگی پارک رفتن با بچه ها داشته باشیم. شاید لذت بردن ما کمتر از خود بچه ها نباشه، اگر بچه بشیم و فاصلمون رو با اونها کمتر کنیم. ‌ پ ن: با مادرهای بچه های ۵ ساله حسینیه کودک رفتیم پارک آزادگان. دویدیم، روی چمنها قل خوردیم، تاب و سرسره سوار شدیم، کاردستی درست کردیم و چندین کار جذاب دیگه. خیلی خوش گذشت. امتحان کنین. ‌ #پنج_ساله_ها #اردو #حسینیه_کودک_شهید_چمران #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران

🇮🇷 #رادیو_انقلاب حرف های نگفته ای، حس و حال نهفته ای در مورد خاطرات دهه فجر و انقلاب در وجود ما هست که می توانیم با کودکانمان تقسیم کنیم. ‌ مصاحبه ی خبرنگاران چمرانی در مورد خاطرات انقلاب و دهه فجر... ‌ #من_یار_انقلابم #پویش_مردمی_کودک_و_انقلاب #چمرانی_ها #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران

بیاید باهم قصه ی تولد امام مهربون رو بشنویم...😇👆🏻 . همونطور که میدونید فردا میلاد کریم اهل بیت، امام حسن مجتبی(ع) هست...😍 حالا مگه میشه برای بچه ها برنامه نداشت؟؟؟ _نه😎 پس برای اینکه این میلاد رو برای بچه ها قشنگ کنیم میتونیم فردا خونه رو باهم تزئین کنیم، کیک درست کنیم، یکم خوراکی آماده کنیم و به همسایه ها نذری بدیم🤗🥳 . ضمنا میتونید تو لایو فردا هم شرکت کنید تا باهم برای امام عزیزمون حرم بسازیم....🤩 . ⭕شما چه برنامه هایی برای فردا با بچه ها دارید؟🤔 . ⁉️اول این پست رو سیو کنید بعد برامون بنویسید چطوری این تولد رو براشون قشنگ تر کنیم؟😊👇🏻 . #ولادت_امام_حسن_مجتبی #چمرانی_ها #میلاد_امام_حسن_مجتبی #جشن #ماه_رمضان #قصه_کودکانه #کریم_اهل_بیت #نذری

🌱 🤔 در #تعطیلات_نوروزی چه کارهایی می توانیم انجام دهیم؟ ‌ 📖 یکی از کارهایی که می توانیم انجام دهیم 👈 درست کردن یک دفتر خاطرات است. ‌ 🖊بچه های بزرگتر می توانند خاطرات شان از سفرها، مهمانی ها، بازی و کارهایی که کردند را بنویسند. ‌ 🖍 بچه های کوچکتر هم می توانند خاطرات شان را نقاشی کنند. #تعطیلات_نوروز #چمرانی_ها #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران

. وقتی محرم از راه میرسید، حال و هوای ادبستان و چمرانی ها هم عوض می شد. اولین برنامه مون، سیاه پوش کردن کلاس ها به پیشنهاد خود دخترها بود! دست به کار میشدیم و پرچم های پارچه ای و کاغذی درست میکردیم، بعدم در و دیوار کلاس پر میشد از هنرهای قشنگ دخترها.😇 . تو دهه ی اول محرم، دخترها اجازه داشتن لباس مشکی بپوشن و شال دور گردنشون بندازن.🙃 . یه روزایی برای اردو، به امام زاده ها و مزار شهدا میرفتیم؛ خیلی از فعالیت های بچه ها تو همون فضای معنوی انجام میشد؛ مثلا برای دسته ی عزاداریمون پرچم درست میکردیم، پروژه های آشپزی تبدیل میشد به نذریِ امام حسین (ع) و بچه ها هم حسابی ذوق داشتن که اونارو داخل مدرسه و بین همسایه ها پخش کنن.🤗 . محرم که میشد،دخترهای چمرانی تو مدرسه تعزیه و نمایش هم اجرا میکردن و نقش های مختلف میگرفتن. یه بارم به همراه مادر و دخترها، هیئت برگزارکردیم، نوحه خوندیم، و همه باهم یه پرچم بزرگ که هرتیکه ش رو یه مادر و دختر گلدوزی کرده بودن، درست کردیم. . سعی کردیم برنامه ریزی هیئت و کارهاش تو محرم با خود بچه ها باشه و ما فقط بسترهای لازم رو فراهم کنیم.😊 . شماهم فرزند بالای هفت سال دارید؟ پیشنهاد تون برای برگزاری هیئت و درگیر کردن بچه ها چیه؟🤔 #هیئت_کودک #چمرانی_ها #دختران_چمرانی #محرم#امام_حسین_علیه_السلام #ادبستان_دخترانه_شهید_چمران

#ورق_بزنید . خوابگاه دختران . 📝قسمت سوم . دوران ابتدایی ما دختران دهه شصتی، باهمه فراز و نشیب هایش به پایان رسید و ما وارد دوره راهنمایی شدیم. دوره ای عجیب و پیچیده.خیلی از بحران های جسمی و روحی برای ما در این دوران اتفاق افتاد. بحران هایی که معمولا بدون آگاهی های قبلی بود. همین قضیه خیلی از بچه ها را دچار مشکل کرد و باعث شد دوستان همسن، در حل این بحران ها به هم کمک کنند که اکثرا این کمکها موفقیت آمیز نبود و حتی مشکل ساز هم بود. در این دوران بود که نماز جماعت، لباس مدرسه و خیلی چیزهای دیگر به راحتیِ دبستان، برای بچه ها قابل هضم نبود و طغیان ها داشت یکی یکی در وجود بچه ها شکل می گرفت معلم‌های پرورشی کماکان یکی از نقطه قوت های مدارس بودند. در دوران راهنمایی صبحگاه های متفاوت تری را تجربه می کردیم. حفظ قرآن برای ما معمولا از این دوران شروع شد و اتفاق خیلیِ مبارکِ اردوهای یک روزه و حتی اردوهایی که شب جایی بمانیم. فقط نمیدانم چرا مدرسه کمترین تلاش را برای راضی کردن خانواده ها انجام میداد. ما را با یک برگه به خانه می فرستادند و خودمان باید با هر ترفندی که بلد بودیم خانواده مان را راضی میکردیم تا به ما اجازه دهند به اردو برویم. دوستانی داشتم که یک هفته به طور مستمر بابت اردو گریه می کردند شاید دل خانواده شان نرم شود. خاطره ی اولین اردوهای قم جمکران در این سن برای ما ماندگار شد و حالا که فکر می کنم واقعا سن خوبی بود برای تجربه های جدید کنار آدمهایی که خانواده ات نیستند ولی میتوان بهشان اطمینان کرد. یکی از چالش های ما در دوران راهنمایی، تنوع مربی ها بود. ما که در ابتدایی با یک معلم اصلی و نهایتا دو سه تا معلم ورزش، خط و ...سر و کار داشتیم یکدفعه وارد محیطی شدیم که برای هر درس یک معلم داشتیم. با روحیات و سلیقه های متفاوت. خود من‌تا مدت ها سردرگم‌ بودم که هر مربی برای کدام درس بود، چه تکلیفی داد و چه توقعی از ما سر کلاس دارد. باز این مسئله هم جزء چیزهایی بود که بعضی مدارس برایش فکری کرده بودند و بعضی نه. فلسفه وجودی معلم راهنما از همین جا نشات گرفته بود،کسی که بتواند با بچه ها ارتباط بگیرد و بین این همه معلم جورواجور، دانش آموزان را راهنمایی کند. مثل معلم‌های پرورشی معلم راهنماها هم توانمدی های مختلف داشتند. بعضی در انجام ماموریت مهمشان موفق بودند و بعضی نه. ارتباط نداشتن یا کم داشتن همه معلم های یک پایه باهم، خودش کار را خیلی سخت کرده بود. ادامه مطلب در کامنت اول 👇