. حواستون به خلوت های کودکان باشه! ۱)هیچوقت فرزندتون رو با کودک ۴-۳ سال بزرگتر از خودش و یا حتی اقوام و آشنایان توی خونه تنها نذارید ... (خصوصاً مذکر) ۲)بچه‌ها نباید وقتی با هم بازی میکنن، در اتاق رو ببندن... ۳)هرچند دقیقه یکبار به بهانه‌های مختلف به اون ها سر بزنید... ۴)حواستون به ساکت شدنشون باشه، چون بیشتر این اتفاقات در سکوت میفته... حالا راهکار چیه ؟ اگر وارد اتاق شدین و با صحنه دکتر بازی بچه‌ها مواجه شدین، هل نکنین، جیغ و داد و کتک کاری راه نندازین! سریع بگین نه این بازی خوبی نیست، لباساتون رو بپوشید بیاید تلویزیون یه کارتون خوشگل داره و بعد حتماً در تنهایی با کودکتون صحبت کنید و بهش‌ قسمتهای خصوصی و نحوه محافظت جنسی رو یاد بدید تا دیگه این اتفاق تکرار نشه! #خلوت_کودکانه #خلوت_کودک #فرزند #فرزندپروری #کودک_بزرگتر #دکتر_بازی #دکتر_بازی💉😂 #دکتر_بازی_کودکان #دکتر_بازی_کودک #تربیت_جنسی_کودک #تربیت_جنسی_کودکان #عالیه_هیبتی #عالیه_هیبتی_روانشناسی_کودک

. همیشه آدمهایی که به شما ضربه میزنن، لزوما افراد غریبه نیستن گاهی همونایی هستند که از کودکی وقتی چشم بازکردین کنارتون بودن وبه خیال خودشون درهمه زمینه ها خیرخواهی شمارو میخواستن اما هنوز هم آگاه نیستن وباورندارن نمونه بارز والدین سمی بودن وهستن. سمی که سالیان سال به خوردتون دادن، همون باورهای کهنه ومتعصبانه ،ترسها، نگرانی ها،سرزنش کردن ها،مقایسه کردن ها ونصیحت های نابه جا وکنترل کردن های بیمارگونه هست که دماراز روزگارتون درآورده اما شما نمیدونین که حال بد امروزتون از کجا آب میخوره! والدینی که تمام آرزوهای بربادرفته خودشون رواز فرزندشون انتظار دارن! والدینی که اونقدر درعشق ومحبت خساست به خرج دادن که فرزندشون با اولین ابزار محبت یا دوستت دارمی که از یک غریبه میشنوه دلش میلرزه ووارد یه رابطه ناسالم میشه؛ والدینی که با کنترل های افراطی شون باعث شدن هیچ هویت مستقلی درفرزندش شکل نگیره؛ والدینی که به فرزند ٣۰ وچندساله خودش همچنان به چشم یک کودک ٣ساله نگاه میکند وهیچ حق نظروانتخابی روبراش قائل نمیشه وبذر بی کفایتی رودروجودش کاشته؛ والدینی که اونقدر جو ومحیط خانه روناامن ،پراسترس وبی مهر کردن که فرزند بیچاره تنها راهی که به ذهنش میرسه که خودشو ازاین مخمصه وزندان نجات بده ،ازدواج بااولین فردیه که درخونه رو بزنه؛ والدینی که باتکرار قصه تلخ کودکی شون،رنج ها وزندگی پرفرازونشیبشون ، مدام احساس گناه روبه خورد جون فرزند بیچاره میدن تابه گمون خودشون اون بچه هرلحظه آگاه باشه که الان درآسایشه ومدام قدردان امکاناتی که دراختیارش گذاشتن باشه؛ والدینی که اونقدرترس دردل فرزندشون انداختن که بچه بیچاره مدام مضطربه که مبادا آه والدینش گریبان گیرش بشود؛ والدینی که برای انتخاب رشته تحصیلی ، زمان ازدواج فرزندش، اینکه چه کسی را دوست داشته باشد،اینکه کدوم مسیر توزندگی براش بهترینه،تصمیم می گیره بدون اینکه ذره ای علاقه وآمادگی فرزندش را درنظربگیره؛ چنین والدینی که درحق فرزندشون خیانت وظلم می کنن وسمی هستن وبعد هم گله مند هستن چرا حال وروز فرزندم این چنین شده!!! اگرچه دردناک ولی واقعیت اینه آسیبی که والدین بی درایت،بی کفایت وناپخته ونالایق به فرزندان می زنن بیشتراز آسیبیه که دربزرگسالی وروابطمون ازسوی افراد دیگه تجربه میکنیم . فرزندان شما اون جوری میشن که باهاشون رفتارکردین نه اونجوری که دوست دارین....... والدین_سمی#آسیبهای_جسمی#آسیبهای_روانی#ابیوز_جسمی#ابیوز_روانی#فرزندپروری#تربیت#طرحواره#روانشناسی_کودک#عالیه_هیبتی

نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

. سلام دوستان ارزشمندم امیدوارم که حالتون عالی باشه چند تا ازروشهای ساده و بدون هزینه ای که به بهبود ارتباط کمک میکنه مثل گذاشتن وقت ، انجام دادن فعالیت لذت بخش، نشون دادن احساسات مثبت و تحسین و تمجید رو براتون در این ویدئو توضیح دادم . این روشها به ظاهر ساده هستند اما میتونید نتایج فوق العاده ای بگیرید . پس حتما اجرا کنید و منو در جریان اتفاقات خوبی که رقم میزنید قرار بدید😊 #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بهبود_ارتباط #تربیت_فرزند #فرزند_پروری #فرزندپروری #کودک_و_نوجوان #تحسین#تمجید#احساسات_مثبت#زمان_کیفی_با_کودک #بیرجند #بیرجند_شهر_من

. کلاس اول که بودم یک روزبایکی از بچه های کلاسمان دوست شدم،کلی باهم توی حیاط مدرسه بازی کردیم روزبعدش از خانه شان برایم هدیه آورده بود،یک هواپیمای آبی و قرمزپلاستیکی... آن روزحالم خوب بودوکلی ذوق داشتم که آن رابه خانه ببرم وبا آن بازی کنم. به خانه ک رسیدم،از کیفم بیرونش آوردم وبا افتخار،به همه نشانش دادم،آنقدراین هدیه برایم جذاب و خواستنی بودکه مدام نگران بودم خراب شودوازترس خراب شدنش آن را به مادرم دادم تا بالای طاقچه بگذارد و خیالم راحت باشد. فردایش که به مدرسه رفتم دوستم آمد جلو،سرش را پایین انداخت وگفت:مادرم گفته هواپیما را بیاور،لطفا هدیه ام را پس بده. یادم نمی رود که چقدر بغضم گرفته بود،من حتی با آن بازی هم نکرده بودم!ولی سنم به این حرف ها قد نمی داد که بگویم هدیه را پس نمی گیرند! فردا هواپیما رابه او برگرداندم اما وقتی دیدم آن رابرد وبه دوست جدیدش هدیه داد بغضی که از روز قبل نگه داشته بودم ترکید. همان روز فهمیدم که آدم ها زود عوض می شوند،که نمی شود روی آدم ها و حرف هایشان حساب کرد. ازآن روز تا جایی که می شد از کسی هدیه ای نپذیرفتم.از کسی چیزی نخواستم واجازه ندادم که کسی دلخوشی ام را بسازد.من شادی هایم را منوط به بودن آدم ها نکردم،چون دوست نداشتم وابسته و دلخوش که شدم،دلخوشی ام را از من بگیرند یا برای معذوریت ها و رفتنشان،بهانه و‌دروغ به هم ببافند. اجازه نمیدهم آدم های بلاتکیف،وارد زندگی ام شوند،چون میدانم دلخوش به بودنشان که شدم،می روند. آدم ها را قبل از اینکه دروغ بگویند،کنار می گذارم و قبل از اینکه بروند،می روم. من دلخوشی ام را روی مدار خودباوری ام تنظیم کرده ام وبا خودم عهد کرده ام که خودم چیزهایی که می خواهم رابه دست بیاورم،حتی اگر بهای رسیدن به آن ها سنگین باشد! به سال های کودکی تان برگردید،اتفاقاتی که یادتان مانده همه شان درس های بزرگی دارد. شما حواستان نیست که همان اتفاقات مهم دیروز،چقدر روی مسیر و شخصیت امروزتان تاثیر داشته هیچ خاطره ای بی حکمت نیست! کمی عمیق تر خاطراتتان را مرور کنید... #کودکانه_ها#خیالپردازی#آرزو#شادی#اعتماد#آدم_ها#دلخوشی#خودباوری#شخصیت#خاطره_های_کودکی#انسانهای_بلاتکلیف#تربیت#حکمت#فرزند_پروری#عالیه_هیبتی#بیرجند #نرگس_صرافیان_طوفان