#تربیت_فرزند #فرزند_پروری #ارتباط_با_کودک #اعتماد_به_نفس #اعتماد_به_نفس_کودک #افزایش_اعتماد_به_نفس #پذیرش #ضبط_صوت #سوال_پرسیدن #ارتباطات_موثر#مشاوره_تلفنی #مهارتهای_زندگی#مهارتهای_فرزندپروری #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

. ﯾﮏ ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ #ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻥ، ﭼﻘﺪﺭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ﺑﺎﺷﺪ! ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎﯼ #ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﺪ... ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺩﻓﺎﻉ ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ... ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ، ﻫﻤﻪ ﯾﮏ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻮ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﻭ ﺩﺭﺩﻫﺎ ﻭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺣﻖ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻫﺮ ﺯﻧﯽ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺮﺩﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺣﺮﻑ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻫﻮﻝ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ. ﺣﺘﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻟﯽ ﺭﻓﺘﻨﺪ... ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺮﺩ ﻫﺎﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﺴﺘﻪ. ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ۱۸ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺩﻭﯾﺪﻥ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﻘﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮﺹ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺳﺮﺑﺎﺯﯼ، ﮐﺎﺭ، ﺩﺭ ﺁﻣﺪ، ﺗﺤﺼﯿﻞ... ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺩ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺗﻮﻗﻌﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ، ﺧﻮﺷﺘﯿﭗ، ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ، ﺧﻮﺵ ﺍﺧﻼﻕ، ﻗﻮﯼ... ﻭ ﺧﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ !!! ﻣﺜﻠاًﺍﺯ ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻥ ﯾﮏ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺏ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻋﺸﻘﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺑﻪ ﻗﻮﻟﯽ ﺳﮓ ﺩﻭ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ، ﺗﻮﻗﻊ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﺷﺒﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺯﯾﺮ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻣﺎﻥ ﻭﯾﺎﻟﻮﻥ ﺑﺰﻧﺪ ﺧﻮﺏ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮﯼ ﺧﻮﺏ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺯﻭﺩ ﺑﻪ ﺯﻭﺩ ﺳﻠﻤﺎﻧﯽ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻏﺬﺍﻫﺎﯼ گاهی ﺑﺪ ﻣﺰﻩ ﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ، ﺑﺎ ﺍﺷﺘﯿﺎﻕ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ . ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯾﻢ، ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﺠﺮﺩﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ "ﻧﺎﻥ ﺍﺳﺘﺎﭖ" ﺗﻮﯼ ﺟﻤﻊ، ﻗﺮﺑﺎﻥ - ﺻﺪﻗﻪ ﻣﺎﻥ ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﻫﯿﭻ ﺯﻥ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯼ ﺭﺍ ﺍﺻﻠاً ﻧﺒﯿﻨﻨﺪ، ﻭ...... ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﯿﻢ. ﻣﺮﺩ ﻫﺎ ﺻﺒﺮﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺩ ﻣﯿﺰﻧﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﯾﻘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﮑﺸﺎﻥ ﭘﺎﺱ ﻧﻤﯿﺸﻮﺩ ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﻔﺸﺸﺎﻥ ﮐﺜﯿﻒ ﺍﺳﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﻭﻗﺖ ﻫﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﮐﻤﯽ ﻏﻤﮕﯿﻦ. ﻭ ﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻮﭼﮏ ﺷﮕﻔﺖ ﺍﻧﮕﯿﺰ ﺭﺍ ﻫﻢ ، ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻭﺳﺘﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻧﮑﻨﺪ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﺪ؛ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺍﻡ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ !! ﻧﮑﻨﺪ ﻣﻦ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﯼ پخت و پز و انجام امور شخصی خودش ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ؟ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ؛ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﯽ... ﻣﺮﺩ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺩﻧﯿﺎﯾﺸﺎﻥ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭﯼ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﯽ... ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺎ !!! ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺑﺲ ﮐﻨﯿﻢ. ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﻣﯿﮑﺮﻓﻮﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻫﺎﯼ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿمان ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﻢ. ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻣﺮﺩ ﻫﺎ، ﻭﺍﻗﻌا ﻣﺮﺩ ﻫﺎ، ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯿﺪﻫﯿﻢ، ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ !! ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺩﻟﺸﺎﻥ ﺯﻧﯽ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ؛ ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ. ﮐﻤﯽ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﯼ ﻫﻤﻪ ﯼ ﻓﺸﺎﺭ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺱ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ. "ﺗﻘﺪﯾﻢ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﭘﺎﮎ ﺳﺮﺯﻣﯿنم"

. وقتی همه کارهای کودک را بهش یادآوری میکنیم مشقاتو نوشتی؟ جورابتو درآوردی؟ کتابهای فرداتو برداشتی؟ دستشویی نداری؟ خودتو خیس نکنی (برای کودکی که درمرحله پوشک گرفتن است) و... این بچه ها وابسته به تذکرات مادر میشوند و تا به آنها یادآوری نشود کارهایشان را انجام نمیدهند و باید دایم آنها را هُل داد. #تربیت #فرزندپروری #کودک #تذکر_به_کودک #عالیه_هیبتی

. مادر که باشی با هر سال کودکی فرزندت کودکی می کنی، سال به سال با او بزرگ می شوی و دنیا را از دید او تجربه می‌کنی، فارغ از اینکه خودت یک انسان بالغی با او قهقهه کودکانه سر می‌دهی و با گریه های کودکانه اش اشک میریزی. مادر که باشی صبور می‌شوی آن‌قدر که گاهی، خودت به صبر و حوصله ای که به خرج می دهی آفرین و دست مریزاد می‌گوی. مادر که باشی شش دانگ حواست می‌رود پی گوشه های قالی، لبه های میز، کناره در هر چیزی که شاید گیر کند به پای کودک نوپایت تا مبادا صدای گریه اش آتش به وجودت بزند. مادر که باشی برای رسیدن سالروز تولد فرزندت ثانیه شماری می کنی تا دنیا فراموش نکند روزی را که فرزندت پا به این دنیا گذاشت، آنقدر روزشمار زندگی او را ورق می زنی که سالروز تولد و شمار سالهای عمر خودت فراموشت می‌شود. مادر که باشی اگر شب تا صبح را بیدار مانده باشی یک لبخند کودکانه فرزندت کافی است تا جان دوباره بگیری و از ابتدا آغاز کنی. مادر که باشی حتی اگر بهشت در دستان تو باشد آن را به زیر پا می افکنی تا فرزندت را در آغوش بگیری. مادر که باشی همه کودکان دنیا برایت مهم می‌شوند، غم هیچ کودکی در دنیا را تاب نمی آوری و حتی وقتی کودکی غریبه جلوی پای تو به زمین می افتد هول می شوی، دستش را میگیری، گردوخاک از زانوانش می تکانی و آرامش می کنی. مادر که باشی حرف‌های این دلنوشته مادرانه برایت آشناست اینها تجربه هر روز توست ... #مادر#مادرانه#صبر_مادرانه #عشق_مادر#بهشت#امید #تربیت#فرزندپروری #کودک#نوجوان#تربیت_کودک #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند

. تلنگر مبتلا بودن به تردید ،رنج عمیقی ست. تردید در ماندن یا رفتن..... تمام کردن یا ادمه دادن..... تردید در دل دادن یا دل کندن ....همه ی ما دو راهی های سختی را در زندگی تجربه کرده ایم وگاهی برای اینکه تصمیم نگیریم بر کردیم تا زمان گذر کند وفکر کرده ایم اگر زمان بگذرد میتوانیم تصمیم بگیریم . در ابتدای تصمیم گیری ها ودیدن دوراهی ها شاید گذر زمان کمکمان کند اما زیادی منتظر گذر زمان بودن میتواند مارا مبتلا کند. مبتلا به تردید!! واین تردید آرام آرام بخشی از ما میشود. همراه تمام لحظات میشود ودر کوچکترین تصمیم هاهم وارد میشود. زندگی هرچه که باشد خاموش خواهد شد اگر حسش نکنیم وتردید تمام حس های ما را تحت تاثیر قرار میدهد. تردید شما را در برزخی بی انتها قرار میدهد نه کاملا دل میدهید ونه کاملا دل می کنید . لذت عمیق حس کردن زندگی را با نشستن بر سر دو راهی از خودمان نگیریم.

. شما به من بگویید چه کنم ؟ به نظر شما ازاین آدم جداشوم ؟ نظر شما درمورد انتخاب این رشته چیست؟ فکر می کنیدمن باید دست به مهاجرت بزنم یا نه ؟ هرچه فکر می کنم نمی دانم بالاخره بین این دو خواستگار کدام را انتخاب کنم.شما به من بگویید کدام بهتراست. اینها درخواستهایی هستند که ما روانشناسان بارها درکار روزانه خود از مراجعین می شنویم وازما می خواهند به آنها " راهکار" نشان دهیم .آیا به راستی کار روانپزشک ،روانشناس ومشاور ارایه راهکاراست؟ هدف روان درمانی هدایت فرد به سوی مسیری است که درآن بتواند سررشته زندگی اش را به دست گیرد ودست به انتخاب بزند . انتخاب کاری دشوار وهراس از پیامدهای آن تردید افرین واضطراب زا است. پس همگی ما این تمایل را در درون داریم که کاش کسی دیگر دست به کار شود واین بار را از دوشمان بردارد. اما همین توان انتخاب است که مرز میان کودکی و بلوغ ، وابستگی واستقلال وروان نژندی وسلامت روان را ترسیم می کند. درمانگر چراغی را می ماند که با روشن کردن مسیرپیش روی مراجع به او کمک کند تا مناسبترین مسیر را برای خود انتخاب کند . هیچ مسیری عاری از عوارض وجنبه های منفی نیست وانسان سالم را با درنظر گرفتن جمیع جهات دست به انتخاب می زند ومی داند که تضمینی برای موفقیت بی قید وشرط وجود ندارد .او مسئولیت انتخاب خودرا می پذیرد وعوارض انرا نیز به عنوان جزیی اجتناب ناپذیر از مسیر به جان می خرد. نشان دادن راه نه تنها کمکی به مراجع نیست بلکه مانع استفاده او از ظرفیتهای بالقوه خود، افزایش ظرفیت تصمیم گیری اش ورسیدن او به بلوغ شخصیتی لازم می شود.درمانگر با استفاده از دانش وتجربه خود داده های لازم را برای تصمیم گیری فراهم می کند اما درنهایت این خود مراجع است که گام آخر را بر می دارد انتخابی که آگاهانه وبراساس مشاهده جنبه های مثبت ومنفی آن صورت گیرد.صرف نظر از اینکه مورد پسند درمانگر باشد یا نباشد قابل احترام است. گاهی نیز اصرار به تصمیم گیری از سوی درمانگر یا دیگری نوعی دفاع روانی است تا اگر درآینده هدف موردنظر تحقق نیافت انگشت اتهام به سوی فرد تصمیم گیرنده نشانه رود وچنین گوید که تو گفتی. #مشاوره #درمان #رواندرمانی #روانشناسی #مرکز_مشاوره #موفقیت #همدردی #سلامت_روان #فرزندپروری #عالیه_هیبتی #بیرجند_شهر_من