#نوجوان موقع صحبت کردن بر سر کار اشتباهی که نوجوانتان انجام داده، ابتدا اجازه دهید تا نوجوان صحبت کند بعد خودتان. والدینی که اول شروع به صحبت کردن و امرونهی کردن میکنند فرزندشان را کر و لال می کنند چرا نوجوانی که روزی 10 ساعت با دوستانش حرف می زند چندثانیه هم با پدر ومادرش حرف نمیزند، چون والدینش رابطه شان را با او قطع کرده اند به ازای هر چند جمله ای که نوجوان می گوید والدین باید سعی یک جمله بگویند. #ارتباط_موثر #نوجوانی#بلوغ#ارتباط_با_نوجوانان#دوستان_نوجوان #خانواده#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند

. به پنجمین جلسه دوره #مادر۱۴۰۰ رسیدیم. تا اینجا مادرهای خوب شرکت کننده با نقش ادراک در #ارتباطات خانوادگی و کاری و همچنین روشهای علمی #تغییر_عادتهای_غلط و #ساخت_عادت جدید آشنا شدند و از امروز کلاس #آموزش_فرزندپروری شروع میشه.

#عشق#شادی#آموختن_برای_زیستن #عاشقانه_ها #دل #بیرجند_شهر_من

#ناخن_جویدن#شب_ادراری#لکنت_زبان#تیک#خشم#گریه _زیاد#وابستگی زیاد#فرزند #فرزندان#فرزند_پروری #فرزندپروری_آگاهانه#روانشناسی_کودک#کودک #کودک_ونوجوان #روان#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

آیا واقعا به اندازه ی اهمیت این موضوع بهش توجه میشه؟🥺 #خود_مراقبتی #مادران #خودمراقبتی_جدی_بگیرید #توجه_به_فرزند #آرامش#عشق_به_زندگی #خودمراقبتی #مادر#کودک#مادر_آگاه_فرزند_سالم #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #

نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده