. استرس های زندگي را شناسایی و کاهش دهید. در یک تقسیم بندی ساده استرس های زندگی را می توان در سه دسته قرار داد: برخی استرس ها شدید و ناگهانی هستند مثل بیماری حاد یا از دست دادن عزیزان. برخی استرس ها بزرگ، پیچیده و مزمن هستند. مثل بیماری های مزمن یا مشکلات اقتصادی و شغلی. برخی استرس ها، کوچکتر ولی مکرر و متعدد هستند و به چشم هم نمی آیند. مثل ناکامی ها و چالش های روزانه #استرس#مشکلات_روانی_رفتاری #اختلالات_روانی #درمان_استرس#مهارتهای_زندگی #تاب_آوری

. نیاز نیست خودت را در آینه تماشا کنی... خودت رادرانعکاس رفتار کسانی که باتو معاشرت دارندمشاهده کن اگراوضاع بهتر ازقبل شده اگر آدم های با کیفیت تری اطرافت هستند تو در حال رشد هستی... خدا رو شکر میکنم بابت شغل بسیار خوبم خدا رو شکر میکنم بابت مخاطبین فرهیخته ای مثل شما #فرزند #فرزندپروری #فرزندپروری_مثبت #فرزندپروری_آگاهانه #کارگاه_آموزشی #کارگاه_روانشناسی #کارگاه_فرزندپروری #بیرجندیا #بیرجند_شهر_من

. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #فرزندپروری_مثبت #فرزند_پروری #فرزندپروری #تربیت_فرزند #کتک_زدن #کودک_نوجوان #کودک_آزاری

. اگر #پدر هستید در #مشکلات_رفتاری فرزندتان فقط همسرتان را مقصر ندانید. به عنوان یک پدر، در رابطه با مشکل رفتاری فرزندتون، همسرتان را #سرزنش نکنید. فرزند پروری مسئولیت هر دو والد است نه فقط مادرها. اگر به دلیل مشغله کاری و مسئولیتهای مادی این موضوع رو به همسرتون سپردید دست از سرزنش او بردارید، سرزنش کردن باعث میشه او به عنوان یک مادر، #عزت نفس خودش رو از دست بده و این نه تنها اوضاع رو بهتر نمیکنه بلکه بدتر هم خواهد شد. سعی کنید هر گونه #تعامل_مثبت مادر رو با فرزندتون ببینید، تحسینش کنید و در او #انگیزه ایجاد کنید تا در مورد والد بودن بخونه، آگاهی کسب کنه و یک مادر شکوفا و فعال باشه. #فرزندپروری #عالیه_هیبتی #خراسان_جنوبی_بیرجند

امد #بهار جان ها... #سال_۹۸ هم تموم شد یه ده روزی هست که دیگه با مراجع و مطب و دفتر خداحافظی کردم این چند سال اخیر همه ی وجودمو برای کارم گذاشتم یعنی آموزش ، درمان در حوزه کودکان و تلاش کردم هر روز بهتر از قبل باشم یاد همه ی آدم های نازنینی که به من اعتماد کردن تو ذهنم باقی میمونه من همشونو دوست دارم ، امیدوارم خودمم براشون دوست داشتنی باقی بمونم . این سالها با دعای خیلی از شما عزیزان موفق بودم اخرین چیزی که میخوام بگم برای پدر و مادرهاست. مراقب بچه هاتون باشید مراقبت،کنترل ومحدود کردن نیست مراقبت،نزدیک بودن به اونهاست چه از لحاظ ذهنی،چه روانی،چه کلامی،چه حمایتی،چه قاطعیت و چه رفتار... به جای گفتن نمیشه بگید بیا با هم فکر کنیم ببینیم چجوری میشه به جای نمیتونی بگید با تلاش قطعا میتونی.. قاطعیت رو بجای پرخاش یاد بگیریم و مسائل رو براشون با منطق توضیح بدیم گاهی بد نیست طعم محدودیت رو بچشند نه همیشه حد ومرز مشخص کردن رو بهشون یاد بدیم اجازه بدید حقشونو بگیرن حتی از شما ازشون به اندازه سن و عقل و احساسشون توقع داشته باشید و تو سالهای نوجوانی همدلشون باشید و کمک کنید جهت درست رو پیدا کنند و زیاد مطالعه کنید تا حرفه ای رفتار کنید باهاشون و وقتی بزرگ شدن حسرت نخورید که ای کاش زمان به عقب برمیگشت و میتونستم جبران کنم ... خلاصه مراقب کودکی کودکتون همه جوره باشید دوستتون دارم و براتون بهترینها رو ارزو میکنم موقع تحویل سال منو از دعای خیرتون بی نصیب نزارید🙏 #سال_۹۹ لطفا با #مردم_سرزمینم کمی مهربانتر باش...

تا حالا بچه‌هایی رو دیدین که بچگی نمی‌کنن و زود بزرگ‌شون می‌کنن؟ یه نمونه آشکار، ویلیام جیمز سیدیسه. ‌‌مادر ویلیام، پزشک و پدرش روانشناس بود و معتقد بودن که مغز انسان رو هم مثل عضلات بدن می‌شه پرورش داد و تقویت کرد. واسه همین از همون روزهای اول تولدش، به شکل بی‌رحمانه و گسترده‌ای روزانه چندین ساعت شروع به یاد دادن حروف الفبا بهش کردن. ‌ ‌توی ۱۸ ماهگی می‌تونست نیویورک‌تایمز بخونه. به جای شعرها و قصه‌ها و بازی‌های کودکانه، بهش جغرافیا و هندسه و زبان یاد می‌دادن. تا سن ۸ سالگی ۸ تا زبان زنده یاد گرفت. توی همین سن بعضی وقت‌ها به طور ناگهانی و بدون دلیل می‌خندید و واکنش‌های عصبی از خودش نشون می‌داد. ‌ ‌توی ۱۱ سالگی وارد دانشگاه هاروارد شد. ۱۲ سالگی شروع به تدریس توی همون دانشگاه کرد. توی ۱۴ سالگی می‌تونست برای دانشمندان اون موقع درباره مفاهیم پیچیده علم مثل امکان زندگی در مریخ سخنرانی کنه. ‌کم‌کم فهمید بلد نیست با مردم ارتباط برقرار کنه و همه دارن ازش فرار می‌کنن. از پدر و مادرش به خاطر روش تربیتی‌شون متنفر و خودش رو گم و گور کرد تا اینکه سال ۱۹۴۴ توی یه مسافرخونه و در سن ۴۶ سالگی و در اوج فقر مالی به خاطر ذات‌الریه از دنیا رفت. ‌ این قدر از پدر و مادرش که زندگی و مغزش رو نابود کرده بودن، متنفر بود که حتی به ارثیه هنگفتی که براش باقی گذاشته بودن، دست نزد. خیلی از پدر و مادرهای امروز هم شاید نه به این شدت، ولی این‌جوری هستن. دوست دارن بچه‌شون نخبه و دانشمند بار بیاد؛ مخصوصاً اگه ببینن یه نیمچه استعدادی داره، بچه بدبخت رو می‌بندن به این کلاس‌های جمع و تفریق ذهنی و محاسبه با چرتکه و بچه رو از اون دنیای کودکانه‌ش محروم می‌کنن. ‌ بعضی پدر و مادرها هم آرزوهای برآورده نشده خودشون رو می‌خوان از طریق بچه‌هاشون برآورده کنن. مثلاً چون خودشون دوست داشتن ساز زدن یاد بگیرن و نتونستن، بچه‌شون رو بدون اینکه هیچ علاقه‌ای داشته باشه، می‌فرستن آموزشگاه موسیقی. چند وقت پیش یه دختر ۵ ساله رو تلویزیون نشون می‌داد که پدر و مادرش بهش شاهنامه یاد می‌دادن! آخه اون بچه از «خروش از خم چرخ چاچی بخاست» چی می‌فهمه؟! بذاریم بچه‌ها از بازی‌هاشون لذت ببرن و شاد باشن. وقت واسه رشد کردن و یاد گرفتن و دانشمند شدن و کارآفرین شدن و ثروت‌مند شدن‌شون زیاده. بذاریم بچه‌ها فقط بچگی کنن. با من موافقین؟ از این جور پدر و مادرها توی اطرافیان‌تون دارین؟ #ویلیام_جیمز_سایدیس#انتظار_بیش_از_حد_صدمه_زننده_هست #کودک#نوجوان#والدین_سختگیر #شاهنامه_خوانی #فرزند_پروری #تربیت_سالم #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده